<!DOCTYPE refentry PUBLIC "-//OASIS//DTD DocBook V4.1//EN">
<refentry id="smbclient" lang="pl">

<refmeta>
    <refentrytitle>smbclient</refentrytitle>
    <manvolnum>1</manvolnum>
</refmeta>

<refnamediv>
    <refname>smbclient</refname>
    <refpurpose>podobny do ftp klient do uzyskiwania dostępu do zasobów
      SMB/CIFS na serwerach</refpurpose>
</refnamediv>

<refsynopsisdiv>
    <cmdsynopsis>
      <command>smbclient</command>
      <arg choice="req">nazwauslugi</arg>
      <arg choice="opt">haslo</arg>
      <arg choice="opt">-b rozmiarbufora</arg>
      <arg choice="opt">-D katalog</arg>
      <arg choice="opt">-U nazwauzytkownika</arg>
      <arg choice="opt">-W gruparobocza</arg>
      <arg choice="opt">-M &lt;nazwa NetBIOS&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-m max protokol</arg>
      <arg choice="opt">-A plikautoryz</arg>
      <arg choice="opt">-N</arg>
      <arg choice="opt">-l pliklogu</arg>
      <arg choice="opt">-L &lt;nazwa NetBIOS&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-I IP przezn</arg>
      <arg choice="opt">-E &lt;kod terminala&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-c &lt;tekst polecenia&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-i zakres</arg>
      <arg choice="opt">-O &lt;opcje gniazda&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-p port</arg>
      <arg choice="opt">-R &lt;kolejnosc odwzorowania nazw&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-s &lt;plik smb.conf&gt;</arg>
      <arg choice="opt">-T&lt;c|x&gt;IXFqgbNan</arg>
    </cmdsynopsis>
</refsynopsisdiv>

<refsect1>
      <title>OPIS</title>

      <para>Ten program jest częścią pakietu <ulink url="samba.7.html">
	  Samba</ulink>.</para>

      <para><command>smbclient</command> jest klientem który może "rozmawiać"
	z serwerem SMB/CIFS. Oferuje interfejs podobny do tego z programu ftp
	(zobacz <command>ftp(1)</command>). Wykonywane operacje obejmują
	takie rzeczy, jak ściąganie plików z serwera na maszynę lokalną,
	wysyłanie plików z maszyny lokalnej na serwer, pobieranie z serwera
	informacji o katalogu i tak dalej.</para>
</refSect1>

<refsect1>
    <title>OPCJE</title>

    <variablelist>
      <varlistentry>
	<term>nazwauslugi</term>
	<listitem><para>nazwauslugi jest nazwą usługi z której
	    chcesz skorzystać na serwerze. Nazwa usługi przybiera formę
	    <filename>//serwer/usluga</filename> gdzie <parameter>serwer
	    </parameter> jest nazwą NetBIOS serwera SMB/CIFS oferującego
	    żądaną usługę, a <parameter>usluga</parameter> jest nazwą
	    oferowanej usługi. W ten sposób, żeby podłączyć się do
	    usługi "drukarka" na serwerze SMB/CIFS "serwersmb", użyłbyś
	    nazwyuslugi <filename>//serwersmb/drukarka</filename></para>

	  <para>Zauważ, że wymagana nazwa serwera NIE jest koniecznie
	    nazwą hosta IP (DNS) serwera ! Wymagana nazwa jest nazwą
	    NetBIOS serwera, która może być lub nie, taka sama jak nazwa
	    hosta IP maszyny na której działa serwer.</para>

	  <para>Nazwa serwera jest wyszukiwana albo stosownie do parametru
	    <parameter>-R</parameter> przekazanego do <command>smbclient
	    </command>, albo przy użyciu parametru <parameter>name resolve
	      order</parameter> z pliku smb.conf, zezwalając administratorowi
	    na zmianę kolejności i metod przy użyciu których nazwy serwerów
	    są wyszukiwane. </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>haslo</term>
	<listitem><para>haslo jest hasłem wymaganym do tego, aby uzyskać
	    dostęp do określonej usługi na określonym serwerze. Jeśli ten
	    parametr jest dostarczony, zakładana jest opcja <parameter>-N
	    </parameter> (wstrzymaj żądanie hasła) (tj.założenie jest takie,
	    że opcja ta została włączona, przyp.tłum.).</para>

	  <para>Nie ma domyślnego hasła. Jeśli żadne hasło nie jest dostarczone
	    w linii poleceń (ani przy użyciu parametru, ani przez dodanie hasła do
	    opcji <parameter>-U</parameter> (patrz poniżej)) i opcja <parameter>-N
	    </parameter> nie jest podana, wówczas klient zażąda podania hasła,
	    nawet jeśli żądana usługa nie wymaga tego. (Jeśli żadne hasł nie jest
	    wymagane, po prostu naciśnij ENTER, żeby podać puste hasło).</para>

	  <para>Uwaga: Niektóre serwery (włączając w to OS/2 i Windows for
	    Workgroups) wymagają hasła pisanego dużymi literami. Małe lub "mieszane"
	    litery w hasłach mogą być odrzucone przez te serwery.</para>

	  <para>Bądź ostrożny z dołączaniem haseł do skryptów.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-s smb.conf</term>
	<listitem><para>Ten parametr określa ścieżkę dostępu do pliku
	    konfiguracyjnego Samba, smb.conf. Plik ten kontroluje wszystkie
	    aspekty ustawień Samby na danej maszynie, a smbclient również
	    potrzebuje czytać ten plik.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-O opcje gniazda</term>
	<listitem><para>opcje gniazda TCP do ustawienia po stronie gniazda
	    klienta. Zobacz parametr socket options na stronie podręcznika
	    <filename>smb.conf(5)</filename>, aby obejrzeć listę poprawnych
	    opcji. </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-R kolejnosc odwzorowania nazw</term>
	<listitem><para>Ta opcja pozwala użytkownikowi programu <command>
	      smbclient</command> określić jakich usług odwzorowania nazw ma używaź,
	    gdy będzie szukał nazwy NetBIOS hosta do którego się podłącza.</para>

	  <para>Opcje to: "lmhosts", "host", "wins" i "bcast". Powodują one,
	    że nazwy odwzorowywane są następująco:</para>

	  <itemizedlist>
	    <listitem><para><constant>lmhosts</constant> : Szukaj adresu IP w
		pliku Samba lmhosts. Jeśli linia w pliku lmhosts nie ma żadnej nazwy
		dołączonej do nazwy NetBIOS (zobacz <ulink url="lmhosts.5.html">lmhosts(5)
		</ulink> aby dowiedzieć się szczegółów) wtedy dowolna nazwa będzie pasować
		do poszukiwanej.</para></listitem>

	    <listitem><para><constant>host</constant> : Wykonaj standardowe odwzorowanie
		nazwy hosta na adres IP, przy użyciu przeszukiwania systemowego pliku
		<filename>/etc/hosts</filename>, szukania NIS lub DNS. Ta metoda
		odwzorowania nazwy jest zależna od systemu operacyjnego. Przykładowo,
		w systemie IRIX lub Solaris może to być kontrolowane przez plik <filename>
		/etc/nsswitch.conf</filename>. Zauważ, że ta metoda jest użyta tylko, jeśli
		typ szukanej nazwy NetBIOS to typ 0x20 (serwer), w przeciwnym wypadku ta
		metoda będzie zignorowana.</para></listitem>

	    <listitem><para><constant>wins</constant> : Zapytaj o nazwę pod adresem IP
		wymienionym w parametrze <parameter>wins server</parameter> w pliku smb.conf.
		Jeśli żaden serwer WINS nie został tam określony, ta metoda zostanie
		zignorowana. </para></listitem>

	    <listitem><para><constant>bcast</constant> : Wykonaj rozgłaszanie na każdym ze
		znanych lokalnych interfejsów wymienionych w parametrze <parameter>interfaces
		</parameter> w pliku smb.conf. Jest to najmniej skuteczna spośród wszystkich
		metoda odwzorowania nazw, jako że zależy od istnienia docelowego hosta w
		lokalnie podłączonej podsieci.</para></listitem>

	  </itemizedlist>

	  <para>Jeśli ten parametr nie jest podany, wtedy użyta będzie kolejność
	    odwzorowania nazw zdefiniowana w parametrze (<parameter>name resolve order
	    </parameter>) w pliku smb.conf.</para>

	  <para>Domyślna kolejność to lmhosts, host, wins, bcast, i bez tego parametru
	    oraz żadnego wpisu <parameter>name resolve order</parameter> w pliku <filename>smb.conf</filename>,
	    metody odwzorowania nazw będą wypróbowywane w tej kolejności.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-M nazwa NetBIOS</term>
	<listitem><para>Ta opcja pozwala ci wysyłać wiadomości do innego komputera przy
	    użyciu protokołu "WinPopup". Gdy tylko połączenie jest ustanowione,
	    wpisujesz swoją wiadomość i naciskasz ^D (control-D) żeby zakończyć.</para>

	  <para>Jeśli na odbierającym komputerze działa WinPopup, użytkownik
	    odbierze wiadomość i prawdopodobnie piknięcie. Jeśli WinPopup nie działa,
	    wiadomość zostanie utracona i nie wystąpi żaden komunikat błędu.</para>

	  <para>Wiadomość jest również automatycznie skrócona jeśli jest większa niż
	    1600 bajtów, ponieważ jest to limit protokołu.</para>

	  <para>Użyteczną sztuczką jest wysłanie wiadomości z cat poprzez <command>
	      smbclient</command>. Na przykład: <command>cat mojawiadomosc.txt |
	      smbclient -M FRED </command> wyśle wiadomość z pliku <filename>mojawiadomosc.txt
	    </filename> do maszyny FRED.</para>

	  <para>Możesz również zauważyć, że opcje <parameter>-U</parameter> i <parameter>
	      -I</parameter> są użyteczne, ponieważ pozwalają one kontrolowaź części OD i
	    DO wiadomośći.</para>

	  <para>Zobacz parametr message command <filename>smb.conf(5)</filename>, aby
	    obejrzeć opis jak odbierać przychodzące wiadomości WinPopup w Sambie.</para>

	  <para><emphasis>UWAGA</emphasis>: Skopiuj WinPopup do grupy startup
	    ("autostart" w wersji polskiej, przyp.tłum.) w twoich pecetach z WfWg jeśli
	    chcesz, żeby zawsze mogły odbierać wiadomości.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-i zakres</term>
	<listitem><para>To określa zakres NetBIOS którego smbclient użyje do
	    komunikacji podczas generowania nazw NetBIOS. Po detale dotyczące  użycia
	    zakresów NetBIOS, zajrzyj do <filename>rfc1001.txt</filename> i <filename>
	      rfc1002.txt</filename>. Zakresy NetBIOS są <emphasis>bardzo</emphasis>
	    rzadko używane, więc ustawiaj ten parametr tylko jeśli jesteś administratorem
	    wszystkich systemów NetBIOS z którymi się komunikujesz.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-N</term>
	<listitem><para>Jeśli jest określony, parametr ten wstrzymuje normalne
	    żądanie hasła skierowane przez klienta do użytkownika. Jest to użyteczne
	    podczas podłączania się do usługi która nie wymaga hasła.</para>

	  <para>Jeśli hasło nie jest określone w linii poleceń lub ten parametr nie
	    jest określony, klient zażąda hasła. </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-n nazwa NetBIOS</term>
	<listitem><para>Domyślnie, klient użyje nazwy hosta lokalnej
	    maszyny (w dużych literach) jako swojej nazwy NetBIOS. Ten parametr pozwala
	    ci unieważnić nazwę hosta i użyć nazwy NetBIOS jakiejkolwiek  zechcesz.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-d poziomdebugowania</term>
	<listitem><para><replaceable>poziomdebugowania</replaceable> jest liczbą całkowitą od 0 do 10, lub
	    literą 'A'.</para>

	  <para>Domyślną wartością, jeśli ten parametr nie jest określony, jest
	    zero.</para>

	  <para>Im większa jest to wartość, tym więcej detali będzie logowanych w
	    plikach logu na temat aktywności serwera. Na poziomie 0, tylko krytyczne
	    błędy i poważne ostrzeżenia będą rejestrowane. Poziom 1 jest rozsądnym
	    poziomem dla codziennego działania - generuje małą ilość informacji na
	    temat wykonywanych operacji.</para>

	  <para>Poziomy ponad 1 będą generować znaczne ilości informacji logu i
	    powinny być używane tylko podczas śledzenia problemu. Poziomy ponad 3
	    są zaprojektowane tylko dla użytku developerów i generują OGROMNE ilości
	    danych logu, w większości ekstremalnie zagadkowych. Jeśli <replaceable>
	      poziomdebugowania</replaceable> jest ustawiony na literę 'A', wtedy
	    <emphasis>wszystkie</emphasis> wiadomości debugowe będą wyświetlane.
	    To ustawienie jest tylko dla developerów (i ludzi którzy <emphasis>
	      naprawdę</emphasis> chcą wiedzieć jak pracuje kod wewnątrz).</para>

	  <para>Zauważ, że określanie tego parametru tutaj unieważni parametr
	    <parameter>log level</parameter> w pliku <filename>smb.conf(5)</filename>.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-p port</term>
	<listitem><para>Ta liczba jest numerem portu TCP który będzie użyty
	    gdy będą wykonywane połączenia z serwerem. Standardowym (ogólnie znanym)
	    numerem portu dla serwera SMB/CIFS jest 139, co jest wartością domyślną.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-l nazwaplikulogu</term>
	<listitem><para>Jeśli jest określona, <replaceable>nazwaplikulogu</replaceable>
	    określa  bazową nazwę pliku w którym dane operacyjne z działającego
	    klienta będą logowane.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-l pliklogu</term>
	  <listitem><para>Domyślna bazowa nazwa jest określona w czasie kompilacji.
	  </para>
	  
	  <para>Nazwa bazowa jest używana do generowania właściwych nazw plików
	    logu. Na przykład, jeśli określoną nazwą było "log", plikiem debugowym
	    byłby log.klient.</para>

	  <para>Wygenerowany plik logu nigdy nie jest usuwany przez klienta.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-h</term>
	<listitem><para>Wyświetl informację na temat użytkowania klienta.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-I adres IP</term>
	<listitem><para><replaceable>adres IP</replaceable> jest adresem serwera do którego smbclient ma
	    się podłączyć. Powinien być określony w standardowej notacji "a.b.c.d".
	  </para>

	  <para>Normalnie, klient spróbowałby zlokalizować nazwany serwer SMB/CIFS
	    szukając go poprzez mechanizm rozwiązywania nazw NetBIOS opisany wyżej
	    w parametrze <parameter>name resolve order</parameter>. Użycie tego
	    parametru wymusi na kliencie założenie, że serwer jest na maszynie z
	    określonym adresem IP i komponent zasobu który jest podłączany - nazwa
	    NetBIOS - będzie zignorowany.</para>

	  <para>Nie ma żadnych wartości domyślnych dla tego parametru. Jeśli
	    nie dostarczony, będzie determinowany automatycznie przez klienta, jak
	    opisano wyżej.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-E</term>
	<listitem><para>Ten parametr powoduje, że klient zapisuje komunikaty do
	    standardowego strumienia błędów (stderr), zamiast do standardowego
	    strumienia wyjściowego (stdout).</para>

	  <para>Domyślnie, klient zapisuje wiadomości do standardowego wyjścia
	    - typowo, do tty użytkownika.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-U nazwauzytkownika[%haslo]</term>
	<listitem><para>Ustawia nazwę SMB użytkownika lub nazwę użytkownika
	    i hasło.</para>

	  <para>Jeśli %hasło nie jest podane, użytkownik będzie o nie zapytany.
	    Klient najpierw sprawdzi zmienną środowiskową <envar>USER</envar>, potem
	    zmienną <envar>LOGNAME</envar> i jeśli ktoraś istnieje, jest konwertowana
	    do dużych liter. Wszystko w tych zmiennych następujące  po znaku &percnt;
	    będzie traktowane jako hasło. Jeśli te zmienne nie zostaną znalezione,
	    nazwą użytkownika jest <constant>GUEST</constant>.</para>
	      
	  <para>Jeśli hasło nie jest dołączone w tych zmiennych środowiskowych
	    (przy użyciu składni %hasło), rpcclient poszuka zmiennej środowiskowej
	    <envar>PASSWD</envar> z której odczyta hasło.</para>
	      
	  <para>Trzecią opcją jest użycie pliku referencji, który zawiera nazwę
	    użytkownika i hasło jako czysty tekst. Ta opcja jest dostarczona przede
	    wszystkim do skryptów w których admin nie chce podawać referencji w linii
	    poleceń albo poprzez zmienne środowiskowe. Jeśli ta metoda zostanie użyta,
	    upewnij się że uprawnienia do pliku ograniczają dostęp przed niechcianymi
	    użytkownikami.</para>
	      
	  <para>Bądź ostrożny, co do umieszczania haseł w skryptach lub w zmiennej
	    środowiskowej <envar>CWPASSWD</envar>. W wielu systemach linia poleceń
	    działającego procesu może być widoczna poprzez komendę <command>ps</command>.
	    Dla bezpieczeństwa zawsze pozwól programowi rpcclient, aby zapytał cię o
	    hasło i wpisz je bezpośrednio.</para></listitem>
	    
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-A &lt;nazwapliku&gt;</term>
	<listitem><para>Ta opcja pozwala ci określić plik z którego czytać nazwę
	    użytkownika i hasło użyte w połączeniu. Format pliku to</para>

	  <para><programlisting>
username = &lt;wartosc&gt;
password = &lt;wartosc&gt;
	    </programlisting></para>

	  <para>Upewnij się, że prawa dostępu do tego pliku ograniczają dostęp
	    niechcianym uzytkownikom.</para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-L</term>
	<listitem><para>Ta opcja pozwala ci zobaczyć jakie usługi są
	    dostępne na serwerze. Użyjesz jej jako <command>smbclient -L
	      host</command> i lista powinna się  pojawić. Opcja
	    <parameter>-I</parameter> może być użyteczna, jeśli twoje
	    nazwy NetBIOS nie pasują do twoich nazw hostów tcp/ip dns
	    lub jeśli  próbujesz dosięgnąć hosta w innej sieci.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-t kod terminala</term>
	<listitem><para>Ta opcja mówi programowi smbclient jak interpretować
	    nazwy plików przychodzące od zdalnego serwera. Zwykle, wielobajtowe
	    UNIX'owe implementacje języków azjatyckich używają innego  zestawu
	    znaków, niż serwery SMB/CIFS (na przykład <emphasis>EUC</emphasis>
	    zamiast <emphasis>SJIS</emphasis>). Ustawianie tego parametru
	    pozwoli programowi smbclient poprawnie  konwertowaź pomiędzy nazwami
	    plików UNIX i SMB. Ta opcja nie była  solidnie przetestowana i może
	    mieć pewne problemy.</para>
	  
	  <para>Kody terminali zawierają CWsjis, CWeuc, CWjis7, CWjis8, CWjunet,
	    CWhex, CWcap. Nie jest to kompletna lista. Sprawdź  kody źródłowe
	    Samby, żeby obejrzeć kompletną listę.</para>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-b rozmiarbufora</term>
	<listitem><para>Ta opcja zmienia rozmiar bufora  nadawczo-odbiorczego
	    podczas pobierania lub wysyłania pliku z/do serwera. Domyślnie
	    jest to 65520 bajtów. Przy ustawianiu tej wartości  na mniejszą
	    (do 1200 bajtów) zaobserwowano, że szybkość transferu  plików do
	    i z serwera Win9x wzrastała. </para></listitem>
      </varlistentry>

      <varlistentry>
	<term>-W GRUPAROBOCZA</term>
	<listitem><para>Unieważnia domyślną grupę roboczą określoną w parametrze
	    workgroup w pliku <filename>smb.conf</filename>, dla tego połączenia.
	    Może to być  potrzebne, żeby podłączyć się do niektórych serwerów.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
      
      <varlistentry>
	<term>-T opcje tar</term>
	<listitem><para>smbclient może być użyty do tworzenia  backupów
	    kompatybilnych z programem <command>tar(1)</command>, wszystkich
	    plików na współdzielonym zasobie SMB/CIFS. Dodatkowe flagi tar
	    które mogą być podane, to:</para>
	  
	  <itemizedlist>
	    <listitem><para><parameter>c</parameter> - Utwórz plik tar w UNIX'ie.
		Musi po nim następować nazwa pliku tar, użądzenia taśmowego, lub
		CW"-" dla standardowego wyjścia. Używając standardowego wyjścia
		musisz włączyć poziom debugowania na  najniższą wartość CW-d0,
		żeby uniknąć uszkodzenia twojego pliku tar. Ta flaga jest
		wzajemnie wykluczająca dla flagi <parameter>x</parameter>.</para>
	    </listitem>
	    
	    <listitem><para><parameter>x</parameter> - Ekstraktuj (przywróć)
		lokalny plik tar z powrotem do współudziału. Jeśli opcja -D nie jest
		podana, pliki tar będą przywracane z najwyższego poziomu zasobu. Za
		nią musi być podana nazwa pliku tar, użądzenia, lub "-" dla
		standardowego wejścia. Wzajemnie wykluczająca flagę <parameter>
		  c</parameter>. Przywrócone pliki mają datę utworzenia (mtime)
		ustawioną na datę zachowaną w pliku <emphasis>tar</emphasis>.
		Katalogi  nie mają obecnie poprawnie przywracanej daty utworzenia.
	      </para></listitem>

	    <listitem><para><parameter>I</parameter> - Dołącz pliki i katalogi.
		Jest domyślnym zachowaniem, gdy nazwy plików są podane powyżej.
		Powoduje, że pliki tar są dołączane w trakcie ekstrakcji lub tworzenia
		(i dlatego też wszystko inne jest wykluczane). Zobacz przykład poniżej.
		Globbing nazw plików działa w jeden z dwóch sposobów. Zobacz 
		<parameter>r</parameter> poniżej.</para></listitem>
	    
	    <listitem><para><parameter>-X</parameter> - Wyklucz pliki i katalogi.
		Powoduje, że pliki tar są wykluczane z ekstrakcji lub tworzenia.
		Zobacz przykład poniżej. Globbing nazw plików działa teraz w jeden z
		dwóch sposobów. Zobacz <parameter>r</parameter> poniżej.</para>
	    </listitem>

	    <listitem><para><parameter>-b</parameter> - Rozmiar bloku. Musi
	      za nim następować poprawny (większy od zera) rozmiar bloku. Powoduje,
	      że plik tar jest zapisywany w  blokach rozmiarbloku*TBLOCK (zazwyczaj
	      512 bajtów).</para></listItem>

	    <listitem><para><parameter>-g</parameter> - Przyrostowy. Dokonuj backupu
		jedynie plików z ustawionym bitem archive. Użyteczne tylko z flagą
		<parameter>c</parameter>.</para></listitem>

	    <listitem><para><parameter>-q</parameter> - Cicho. Powstrzymuje
	      tar'a przed wypisywaniem diagnostyki podczas działania. Jest to to samo,
	      co tryb "quiet" w tar.</para></listitem>

	    <listitem><para><parameter>-r</parameter> - Wyrażenie regularne
	      dołączania lub wykluczania. Używa dopasowywania wyrażenia regularnego
	      do wykluczania plików jeśli jest skompilowany z HAVE_REGEX_H. Jednakże,
	      tryb ten może być  bardzo powolny. Jeśli nie jest skompilowany z
	      HAVE_REGEX_H, wykonuje ograniczone dopasowanie z * i ? .</para>
	    </listitem>

	    <listitem><para><parameter>N</parameter> - Nowszy niż. Musi za nim
		następować nazwa pliku którego data jest porównywana podczas tworzenia,
		do plików umieszczonych we współudziale. Tylko pliki nowsze niż podany
		plik, są backupowane do pliku tar. Użyteczne tylko z flagą <parameter>
		  c</parameter>.</para></listitem>
	    
	    <listitem><para><parameter>a</parameter> - Ustaw bit archive. Powoduje,
		że bit archive jest resetowany, gdy plik jest backupowany. Użyteczne z
		flagami <parameter>g</parameter> i <parameter>c</parameter>.</para>
	    </listitem>
	  </itemizedlist>

	  <para><emphasis>Długie Nazwy Plików Tar</emphasis></para>
	  
	  <para>Opcja tar <command>smbclient'a</command> wspiera teraz długie nazwy
	    plików zarówno przy archiwizowaniu, jak i przywracaniu. Jednakże pełna
	    ścieżka dostępu do pliku musi być mniejsza niż 1024 bajty. Oprócz tego,
	    gdy archiwum tar jest tworzone,  opcja tar smbclient'a umieszcza w
	    archiwum wszystkie pliki z nazwami  względnymi, a nie z bezwzględnymi.
	  </para>
	
	  <para><emphasis>Nazwy Plików Tar</emphasis></para>

	  <para>Wszystkie nazwy plików mogą być podane jako DOSowe śceżki dostępu
	    (z '\' jako separator) lub UNIXowe (z '/' jako  separator).</para>

	  <para><emphasis>Przykłady</emphasis></para>
    
	  <para>Przywróć z pliku tar backup.tar do mojwspoludzial na mojpc
	    (bez hasła na współudziale)</para>
    
	  <para><command>smbclient //mojpc/mojwspoludzial "" -N -Tx backup.tar
	    </command></para>
    
	  <para>Przywróć wszystko z wyjątkiem <filename>uzytkownicy/dokumenty
	    </filename></para>
    
	  <para><command>smbclient //mojpc/mojwspoludzial "" -N -TXx backup.tar
	      uzytkownicy/dokumenty</command></para>
    
	  <para>Stwórz plik tar z plików pod katalogami
	    <filename>uzytkownicy/dokumenty</filename>.</para>
    
	  <para><command>smbclient //mojpc/mojwspoludzial "" -N -Tc backup.tar
	      uzytkownicy/dokumenty</command></para>
    
	  <para>Stwórz taki sam plik tar jak wyżej, ale teraz użyj ścieżki DOS
	  </para>
    
	  <para><command>smbclient //mojpc/mojwspoludzial "" -N -tc backup.tar
	      uzytkownicy\dokumenty</command></para>
    
	  <para>Stwórz plik tar ze wszystkich plików i katalogów we współudziale
	  </para>
    
	  <para><command>smbclient //mojpc/mojwspoludzial "" -N -Tc backup.tar *
	    </command></para>
	</listitem>
      </varlistentry>
    
    
      <varlistentry>
	<term>-D katalog poczatkowy</term>
	<listitem><para>Zmień katalog na początkowy przed startem.  Ma jakieś
	    zastosowanie prawdopodobnie tylko z opcją tar -T.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
    
      <varlistentry>
	<term>-c łańcuch polecenia</term>
	<listitem><para>łańcuch polecenia jest listą poleceń, odzielonych
	    średnikami, do wykonania, zamiast wpisywania ich ze znaku zachęty
	    (ang. prompt). <parameter>-c</parameter> implikuje <parameter>-N
	    </parameter>.</para>
	
	  <para>Jest to szczególnie użyteczne w skryptach i do wyświetlania
	    standardowego  wejścia na serwer, np. <command>-c 'print -'.</command>
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
    </variablelist>
</refsect1>

<refsect1>
    <title>OPERACJE</title>

    <para>Gdy tylko klient działa, użytkownikowi prezentowany jest znak
      zachęty : </para>

    <para><prompt>smb:\&gt; </prompt></para>
    
    <para>Backslash (po polsku znany również jako "w-tył-ciach", przyp.tłum.)
      wskazuje  na bieżący katalog roboczy na serwerze i zmieni się, jeśli
      bieżący katalog  roboczy zostanie zmieniony.</para>
    
    <para>Znak zachęty wskazuje, że klient jest gotowy i czeka, aby wypełnić
      polecenie użytkownika. Każde polecenie jest pojedynczym słowem,
      z opcjonalnymi,  następującymi po nim parametrami specyficznymi dla
      tego polecenia. Polecenia  i parametry są ograniczone spacjami chyba,
      że opisy określają inaczej.  Wszystkie polecenia mogą być
      z dużej lub małej litery. Parametry do poleceń mogą lub nie, być pisane
      z dużej/małej litery, zależnie od polecenia.
    </para>
    
    <para>Możesz podawaź nazwy plików zawierające spacje poprzez ich cytowanie
      w cudzysłowach, na przykład "długa nazwa pliku".</para>
    
    <para>Parametry pokazane w nawiasach kwadratowych (np, "[parametr]")
      są opcjonalne. Jeśli nie są podane, polecenie użyje odpowiednich wartości
      domyślnych. Parametry pokazane w nawiasach kątowych (np, "&lt;parametr&gt;")
      są wymagane.</para>
    
    <para>Zauważ, że wszystkie polecenia operujące na serwerze są właściwie
      wykonywane przez wysyłanie do serwera żądania. W ten sposób, zachowanie
      może różnić się od serwera do serwera, zależnie od tego, jak serwer był
      zaimplementowany.</para>
    
    <para>Dostępne polecenia są podane tutaj w kolejności alfabetycznej.</para>
    
    <variablelist>
      <varlistentry>
	<term>? [polecenie]</term>
	<listitem><para>Jeśli "polecenie" jest podane, komenda ? wyświetli
	    krótki komunikat informacyjny o określonym poleceniu. Jeśli żadne
	    polecenie nie jest określone, zostanie wyświetlona lista dostępnych.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>! [polecenie powloki]</term>
	<listitem><para>Jeśli "polecenie powloki" jest określone, komenda !
	    wykona lokalnie powłokę i uruchomi jej określone polecenie. Jeśli
	    żadne polecenie nie jest określone, zostanie uruchomiona lokalna
	    powłoka. </para></listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>cd [nazwa katalogu]</term>
	<listitem><para>Jeśli "nazwa katalogu" jest określona, bieżący katalog
	    roboczy na serwerze będzie zmieniony na określony w  poleceniu.
	      Operacja ta zakończy się niepowodzeniem jeśli, z jakichś  powodów,
	    określony katalog jest niedostępny.</para>
	  
	  <para>Jeśli żadna nazwa katalogu nie jest określona, zostanie podany
	    bieżący katalog roboczy na serwerze.</para></listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>del &lt;mask&gt;</term>
	<listitem><para>Klient zażąda, żeby serwer spróbował usunąć wszystkie
	    pliki pasujące do "maski" z bieżącego katalogu roboczego na serwerze.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>dir &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Lista plików pasujących do maski w  bieżącym katalogu
	    roboczym na serwerze będzie pobrana z serwera i  wyświetlona.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>exit</term>
	  <listitem><para>Zakończ połączenie z serwerem i wyjdź z programu.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>get &lt;nazwa odległego pliku&gt; [nazwa lokalnego pliku]</term>
	<listitem><para>Skopiuj plik o nazwie "nazwa odległego pliku" z serwera
	    na maszynę na której działa klient. Jeśli określone, nazwij lokalną
	      kopię "nazwa lokalnego pliku". Zauważ, że wszystkie transfery w
	    <command>smbclient</command> są binarne. Zobacz również polecenie
	    lowercase.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>help [polecenie]</term>
	<listitem><para>Zobacz wyżej polecenie ?.</para></listitem>
      </varlistentry>

      
      <varlistentry>
	<term>lcd [nazwa katalogu]</term>
	<listitem><para>Jeśli "nazwa katalogu" jest określona, bieżący katalog
	    roboczy na lokalnej maszynie będzie zmieniony na katalog określony
	    w poleceniu. Ta operacja zakończy się niepowodzeniem jeśli z jakiegoś
	    powodu określony katalog jest niedostępny.</para>
	  
	  <para>Jeśli nie zostanie określona żadna nazwa katalogu, nazwa bieżącego
	    katalogu roboczego na lokalnej maszynie zostanie podana.</para>
	</listitem>
      </varlistentry>
      
      
      <varlistentry>
	<term>lowercase</term>
	<listitem><para>Przełącz przetwarzanie nazw plików do małych liter
	    dla poleceń get i mget.</para>

	  <para>Jeśli przetwarzanie nazw na małe litery jest WłąCZONE, lokalne
	    nazwy plików są konwertowane do małych liter podczas używania poleceń
	    get i mget. Jest to często użyteczne, podczas kopiowania (powiedzmy)
	    plików MSDOS z serwera, ponieważ nazwy plików w małych literach są
	    normą w systemach UNIX.</para></listitem>
      </varlistentry>
    
    
      <varlistentry>
	<term>ls &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Zobacz wyżej polecenie dir.</para></listitem>
      </varlistentry>
    
    
      <varlistentry>
	<term>maska &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Ta komenda pozwala użytkownikowi ustawić maskę która
	    będzie używana podczas rekursywnych operacji poleceniami mget i
	    mput.</para>
	
	  <para>Maski określone dla poleceń mget i mput funkcjonują jako filtry
	    dla katalogów, zamiast dla plików, gdy rekursja  jest włączona.
	    Maska określona poleceniem mask jest niezbędna do filtrowania
	    plików w tych katalogach. Przykładowo, jeśli maska określona w
	    poleceniu mget to "zrodło*" i maska określona w poleceniu mask to
	    "*.c" oraz rekursja jest włączona, polecenie mget pobierze wszystkie
	    pliki pasujące do "*.c" we wszystkich katalogach w dół, włącznie z
	    wszystkimi katalogami pasującymi do "source*" w  bieżącym katalogu
	    roboczym.</para>

	  <para>Zauważ, że wartość maski to domyślnie maska pusta (równoważna
	    z "*") i pozostaje taka, dopóki polecenie mask nie będzie użyte,
	    żeby ją zmienić. Zatrzymuje ona ostatnio podaną wartość na czas
	    nieokreślony. Aby uniknąć niespodziewanych rezultatów byłoby mądrze
	    zmienić wartość maski z powrotem na "*" po użyciu poleceń mget lub
	    mput.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>md &lt;nazwa katalogu&gt;</term>
	<listitem><para>Zobacz polecenie  mkdir.</para></listitem>
      </varlistentry>
    
    
      <varlistentry>
	<term>mget &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Skopiuj wszystkie pliki pasujące do maski z serwera na
	    maszynę, na której działa klient.</para>
	
	  <para>Zauważ, że maska jest interpretowana inaczej w czasie
	    rekursywnych i nierekursywnych operacji - odnieś się do poleceń
	    recurse i mask po więcej informacji. Zauważ, że wszystkie  transfery
	    w smbclient są binarne. Zobacz również polecenie lowercase.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>
    
    
      <varlistentry>
	<term>mkdir &lt;nazwa katalogu&gt;</term>
	<listitem><para>Utwórz nowy katalog o określonej nazwie, na serwerze
	    (zezwalającym na prawa dostępu użytkownika).</para></listitem>
      </varlistentry>
    

      <varlistentry>
	<term>mput &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Skopiuj wszystkie pliki pasujące do maski w bieżącym
	    katalogu roboczym na lokalnej maszynie, na bieżący katalog roboczy
	    na serwerze.</para>
	  
	  <para>Zauważ, że maska jest interpretowana inaczej w czasie
	    rekursywnych i nierekursywnych operacji - odnieś się do poleceń
	    recurse i mask po więcej informacji. Zauważ, że wszystkie
	    transfery w smbclient są binarne. Zobacz również polecenie
	    lowercase.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>print &lt;nazwa pliku&gt;</term>
	<listitem><para>Wydrukuj określony plik z lokalnej maszyny poprzez
	    usługę drukowalną na serwerze. </para>
	  
	  <para>Zobacz również polecenie printmode.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>printmode &lt;graphics lub text&gt;</term>
	<listitem><para>Ustaw tryb drukowania, aby dopasować się albo do danych
	    binarnych (takich jak informacje graficzne), albo do tekstu.
	    Następne polecenia wydruku będą używać aktualnego trybu drukowania.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>prompt</term>
	<listitem><para>Przełącz potwierdzanie nazw plików podczas operacji
	    wykonywanych przez polecenia mget i mput.</para>

	  <para>Gdy włączone, użytkownik będzie proszony o potwierdzenie transferu
	    każdego pliku podczas tych poleceń. Gdy wyłączone, wszystkie określone
	    pliki będą transferowane bez potwierdzania.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>put &lt;nazwa pliku lokalnego&gt; [nazwa pliku odległego]</term>
	<listitem><para>Skopiuj plik o nazwie "nazwa pliku lokalnego" z maszyny
	    na której działa klient, na serwer. Jeśli jest podana, nazwij zdalną
	    kopię "nazwa pliku odległego". Zauważ, że wszystkie transfery w
	    smbclient są binarne. Zobacz również polecenie lowercase.
	  </para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>queue</term>
	<listitem><para>Wyświetla kolejkę wydruku, pokazując id zadania, nazwę,
	    rozmiar i aktualny status. </para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>quit</term>
	<listitem><para>Zobacz polecenie exit.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>rd &lt;nazwa katalogu&gt;</term>
	<listitem><para>Zobacz polecenie rmdir.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>recurse</term>
	<listitem><para>Przełącz rekursję katalogów dla poleceń mget i
	    mput.</para>
	  
	  <para>Gdy włączona, polecenia te będą przetwarzać wszystkie
	    katalogi w katalogu źródłowym (tj, katalog z którego kopiują)
	    i będą to robić rekursywnie dla każdego, który pasuje do
	    określonej w poleceniu maski. Tylko pliki które pasują do maski
	    okeślonej poleceniem mask będą pobierane. Zobacz również polecenie
	    mask.</para>

	  <para>Gdy rekursja jest wyłączona, tylko pliki z bieżącego katalogu
	    roboczego na źródłowej maszynie, które pasują do maski określonej
	    dla poleceń mget lub mput będą skopiowane, a każda maska określona
	    poleceniem mask będzie ignorowana.</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>rm &lt;maska&gt;</term>
	<listitem><para>Usuń wszystkie pliki pasujące do maski z bieżącego
	    katalogu roboczego na serwerze. </para></listitem>
      </varlistentry>
    

      <varlistentry>
	<term>rmdir &lt;nazwa katalogu&gt;</term>
	<listitem><para>Usuń określony katalog (zezwalający użytkownikowi na
	    dostęp) z serwera. </para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>tar &lt;c|x&gt;[IXbgNa]</term>
	<listitem><para>Przeprowadza operację tar - zobacz opcję linii komend
	    <parameter>-T</parameter> wyżej. Na jej zachowanie może mieć wpływ
	    polecenie tarmode (zobacz niżej). Użycie g (przyrostowo) i N
	    (nowsze) będzie miało wpływ ma ustawienia tarmode. Zauważ, że
	    użycie opcji "-" z tar x może nie działać - zamiast tego sposobu,
	    użyj opcji linii komend.</para></listitem>
      </varlistentry>
    

      <varlistentry>
	<term>blocksize &lt;rozmiarbloku&gt;</term>
	<listitem><para>Rozmiar bloku. Musi następować po nim poprawna (większa
	    od zera) wielkość bloku. Powoduje,  że plik tar jest zapisywany w
	    blokach rozmiarbloku*TBLOCK (zazwyczaj 512  bajtów).</para></listitem>
      </varlistentry>
    

      <varlistentry>
	<term>tarmode &lt;full|inc|reset|noreset&gt;</term>
	<listitem><para>Zmienia zachowanie programu tar zważając na bity archive.
	    W trybie full, tar wykona archiwizację wszystkiego niezależnie od
	    ustawienia bitu archive (to jest tryb domyślny). W trybie
	    przyrostowym (inc), tar wykona archiwizację tylko plików  z
	    ustawionym bitem archive. W trybie reset, tar wykona reset bitu
	    archive na wszystkich plikach które archiwizuje (implikuje to
	    współudział do zapisu/odczytu).</para></listitem>
      </varlistentry>


      <varlistentry>
	<term>setmode &lt;nazwapliku&gt; &lt;zezw=[+|\-]rsha&gt;</term>
	<listitem><para>Wersja komendy DOS attrib do ustawiania praw dostępu do
	    pliku. Na przykład:</para>
	  
	  <para><command>setmode mojplik +r </command></para>
	  
	  <para>zrobiłby plik tylko do odczytu </para></listitem>
      </varlistentry>

    </variablelist>

</refsect1>

<refsect1>
    <title>NOTATKI</title>

    <para>Niektóre serwery są wybredne co do wielkości liter w dostarczanych
      nazwach użytkowników, hasłach, nazwach współudziałów (nazwach usług)
      i nazwach maszyn. Jeśli nie uda ci się podłączyć, spróbuj podając
      wszystkie parametry w dużych literach.</para>
    
    <para>Często niezbędne jest użycie opcji <parameter>-n</parameter> podczas
      podłączania się do niektórych typów serwerów. Przykładowo OS/2 LanManager
      domaga się użycia poprawnej nazwy NetBIOS, więc potrzebujesz dostarczyć
      poprawną nazwę która będzie znana serwerowi.</para>
    
    <para>smbclient wspiera długie nazwy plików tam, gdzie serwer wspiera
      protokół LANMAN2 lub wyższy.</para>
    
</refsect1>

<refsect1>
    <title>ZMIENEN ŚRODOWISKOWE</title>
    
    <para>Zmienna <envar>USER</envar> może zawierać nazwę użytkownika osoby
      używającej klienta. Ta informacja jest używana tylko, gdy poziom
      protokołu jest wystarczająco wysoki, żeby wspierać hasła na poziomie
      sesji.</para>
    
      <para>Zmienna <envar>PASSWD</envar> może zawierać hasło osoby używającej
      klienta. Ta informacja jest używana tylko, jeśli  poziom protokołu jest
      wystarczająco wysoki, żeby wspierać hasła na poziomie sesji.</para>

</refsect1>

<refsect1>
    <title>INSTALACJA</title>

    <para>Lokalizacja programu klienta jest w gestii indywidualnych
      administratorów systemów. W ten sposób poniżej są tylko sugestie.</para>
    
    <para>Jest zalecanym, aby oprogramowanie smbclient było zainstalowane
      w katalogu <filename>/usr/local/samba/bin</filename> lub <filename>
	/usr/samba/bin</filename>. Katalog ten powinien móc być czytany
      przez wszystkich, zapisywany tylko przez root'a. Sam program klient
	powinien być wykonywalny przez wszystkich. Klient <emphasis>>NIE</emphasis>
      powinien być setuid lub setgid !</para>
    
    <para>Pliki logu klienta powinny być wkładane do katalogu czytanego
      i zapisywanego tylko przez użytkownika.</para>

    <para>Aby przetestować klienta, będziesz potrzebował znać nazwę
      działającego serwera SMB/CIFS. Jest możliwe uruchomienie <command>
	smbd(8)</command> przez zwykłego użytkownika - taki serwer jako demon
      na porcie dostępnym dla użytkownika (typowo, każdy numer portu powyżej
      1024) dostarcza wygodnego serwera testowego.</para>

</refsect1>

<refsect1>
    <title>DIAGNOSTYKA</title>

    <para>Większość informacji diagnostycznych wydawanych przez klienta jest
      logowanych w określonym pliku logu. Nazwa pliku logu jest określana w
      czasie kompilacji, ale może być unieważniona w linii komend.</para>
    
    <para>Liczba i natura dostępnych informacji diagnostycznych zależy od
      poziomu debugowania używanego przez klienta. Jeśli masz problemy,
      ustaw poziom debugowania na 3 i reużytkuj plik logu.</para>
    
</refsect1>

<refsect1>
    <title>WERSJA</title>
    
    <para>Ta strona podrecznika jest poprawna dla wersji 2.2 pakietu Samba.
    </para>
</refsect1>

<refsect1>
    <title>AUTOR</title>
    
    <para>Pierwotnie, Samba i związane z nią oprogramowanie były stworzone
      przez Andrew Tridgella. Samba jest teraz rozwijana przez Zespół Samba
      jako projekt Open Source podobnie jak jądro Linux.</para>
    
    <para>Pierwotnie, strony podręcznika Samba zostały napisane przez Karla
      Auera. Kody źródłowe tych stron zostały przekonwertowane do formatu
      YODL (kolejny świetny kawałek oprogramowania Open Source dostępny na
      <ulink url="ftp://ftp.icce.rug.nl/pub/unix/">
	ftp://ftp.icce.rug.nl/pub/unix/</ulink>) a zaktualizowane do wydania
      2.0 Samby przez Jeremy Allison'a. Konwersja do DocBook dla Samba 2.2
      została wykonana przez Geralda Cartera. Tłumaczenie na język polski
      i konwersję polskiej wersji do DocBook wykonał Rafał Szcześniak.
    </para>
</refsect1>

</refentry>
